Ίσως είναι η πρώτη φορά που αποτυγχάνω ως κριτής του εαυτού μου... Στις 12 Ιανουαρίου ένιωθα περίφημα και σίγουρος για το μέλλον, τουλάχιστον για αυτό που είχα σχεδιάσει και περίμενα... Μόλις είχα τελειώσει με τις εξετάσεις της Γενικής Τοπολογίας και Συναρτησιακής Ανάλυσης Ι (κωδ. 602) έχοντας την αίσθηση πως αυτά που έγραψα ήταν αρκετά για να περάσω πανηγυρικά το μάθημα (παρόλο που το πιο πιθανό ήταν να μου έβαζαν την Παγκόσμια Φοιτητική Σταθερά που ισούται με 5)... Φυσικά ένα κομμάτι μου παρέμενε επιφυλακτικό (στη Λήθη της Χαράς: Ίσως όλα να καταρρεύσουν αύριο...) καθώς στη διάρκεια των 8 χρόνων στο Μαθηματικό έμαθα πως έπρεπε να περιμένω να δω το αποτέλεσμα στην αναλυτική βαθμολογία και τότε να ανασάνω ανακουφισμένος...
Τελικά (ή για την ακρίβεια όπως όλα δείχνουν) θα πρέπει να περιμένω άλλους 4 μήνες μέχρι να ξαναπροσπαθήσω να αποδείξω σε κάποιους ότι αξίζει να ολοκληρώσω ένα κύκλο σπουδών που δεν πρόκειται να μου αποφέρει τίποτα καινούριο από πλευράς γνώσεων πλέον παρά μόνο εξάντληση, απογοήτευση, και αηδία... Ειδικά το δύο τελευταία είναι συναισθηματικές καταστάσεις που έχουν νιώσει χιλιάδες άτομα πριν από μένα στις ίδιες σκοτεινές γωνιές του διαδρόμου στον οποίο είμαστε στοιβαγμένοι...
Αυτή η οργή που μου προκάλεσε η αηδία όσων είδα και άκουσα ουκ ολίγες φορές σε αυτούς τους διαδρόμους, πριν από 10 χρόνια θα ήταν το κίνητρο να βιαιοπραγήσω εναντίον όσων πίστευα πως θα έπρεπε να τιμωρηθούν... Τότε έπαψα να πιστεύω στην ιδέα της Εκδίκησης και τώρα απλώς παραμένω παγερά αδιάφορος στα ηθικοπλαστικά κηρύγματά τους περί δικαίου και σημασίας της τήρησης των κανόνων. Το να κρύβονται πίσω από το αφηρημένο μιας διαδικασίας αποδεικνύει την αδυναμία τους να επωμιστούν της ευθύνες που φέρει ο όρος "δάσκαλος" και ειδικότερα την πραγματική φύση του αντικειμένου της διδασκαλίας τους.
Οι νόρμες είναι μια καλή ιδιότητα αλλά μόνο σε αφηρημένους χώρους που αποτυπώνονται σε ένα ξεθωριασμένο χαρτί... Όταν έχουν να κάνουν με ανθρώπους τότε μόνο μία νόρμα υπάρχει... Ας είναι... Ας παραμείνουν αγκυλωμένοι και αγκιστρωμένοι στις θεσούλες τους, καλυμμένοι από την ψευδαίσθηση της ασφάλειας...
Έτσι για να το θυμάμαι και να γελάω: "Είσαι πολύ κάτω από το 3...", όσο δηλαδή είχα γράψει και την πρώτη φορά που πήγα χωρίς να έχω διαβάσει... Και για να μη θεωρήσει κανείς πως τα ισοπεδώνω όλα, φυσικά και υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι και καθηγητές σε εκείνους του διαδρόμους...

Back
Home