Κάποτε χάζευα τα αστέρια έξω από τα σκαλιά της
Και τώρα περιπολώ για τρύπες σε συρματοπλέγματα
Στην άκρη της πόλης που διώχνει τους άνδρες
Με τα άρβυλα που συνθλίβουν τα πάντα στο διάβα τους...

Μέτωπο πάντα προς τον εχθρό που έρχεται απ' την ανατολή
Μάταια, μόνο σύννεφα μαύρα πυκνά και βαριά ετοιμάζουν
Να φέρουν ξανά τη νεκρική σιωπή της αιώνιας βροχής
Αυτή που ξεπλένει τον ιδρώτα και το αίμα μου...

Ποτίζοντας την ανίκητη μοναξιά που όπως πάντα
Παραμονεύει στις σκιές και με ξεσκίζει κάθε βράδυ
Όταν γυρνάω άδειος αφήνοντας πίσω μου το φάρο
Παρακαλώντας τη γαλήνη σου να έρθει σύντομα...

Back
Home