Οι στίχοι προς το παρόν έχουν μπει ξανά πίσω στο συρτάρι μαζί με όλα τα τετράδια που περιγράφουν, αναλύουν και αρχειοθετούν τα γεγονότα αλλά αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: Είμαι ζωντανός...

Πέρασε άλλος ένας χρόνος, άλλες 365 περιστροφές αυτής της σφαίρας και θέλω να πιστεύω πως είναι ο τελευταίος χρόνος που θα με φιλοξενεί αυτή η μικρή (ηλιόλουστη) χώρα κάπου προς τα επάνω και αριστερά. Από τα σκοτάδια της μόνιμης και μοναχικής συναισθηματικής απογοήτευσης ξαναβρέθηκα στην αγκαλιά της ιδανικής ευτυχίας αφήνοντας πολύ μακριά την παρακμή και τη φθορά που υπάρχουν ως αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου και είναι διαφορετικές εκφράσεις της εντροπίας...
Τα χρώματα πάντως παραμένουν σκοτεινά, ο ήλιος μια κατάρα και τα μαθηματικά ένα κάτεργο και ένα βαρύ φορτίο που ευτυχώς δε μπορεί να με καταστρέψει...

Back
Home
Χρόνος...