Σύρθηκα ως την άκρη του Σύμπαντος
Είδα τη λάμψη των ήλιων όλου του κόσμου
Για να μου πείς εσύ, ο σκοτεινός εαυτός
"Ο πόνος και τα δάκρυά σου θα είναι παντοτινά"

Κάποτε σερνόμουν στην άκρη του Σύμπαντος
Για να βρω ακόμα μια φωτεινή ψυχή
Να μου δείξει το δρόμο προς το κέντρο της ζωής
Μα κάθε φορά έχανα τα σημάδια...
Ώσπου βρήκα εσένα,
Φωτεινή μα κι απόλυτα σκοτεινή
Με την υπομονή χιλίων ζωών
Μέχρι να φτάσω και να μου το χαρίσεις
Για πάντα...
Σκέφτομαι του ήλιους τους μακρινούς
Θα 'θελα να 'μουν ένας απ' αυτούς
Πόθησα τη λάμψη που εκπέμπουν
Πόσα χρόνια πρέπει να περιμένουν
Για να τους προσέξουν
Συμπλέγματα εξ αποστάσεως
Ποτέ δεν περίμενα να 'ναι τόσο όμορφα
Τα χρώματα, τα σχήματα, η κίνηση
Παραδίνομαι στην παγερή νύχτα
Ξεχνώντας την ψυχή μου στο σκοτάδι
Αφήνοντας το φως της να περιπλανηθεί
Ακουμπάει τις επιφάνειες
Τις διαχωριστικές γραμμές της ζωής
Προστατευτικά τείχη απογοήτευσης
Ενάντια στο θάνατο, ενάντια
Ενάντια στην αγάπη, ενάντια
Ενάντια σε μένα, ενάντια
Σβήσε κι έλα μαζί μας, άνθρωπε
Λένε για μας αγαπημένη μου...
Ο ήλιος
Back
Home
Next