Και ύστερα από τη λιποθυμία ήρθε άλλο ένα απαίσιο πρωινό αρχικά ειρωνικό και σαρκαστικό και μετά σχεδόν μια ανάσα από τον θάνατο... Η αιτιολόγηση της απόρριψης ήταν μάλλον για γέλια: "we believe that you do not have SUFFICIENT computing experience" και επειδή έπρεπε να παίξουν λίγο ακόμα μαζί μου για να ολοκληρωθεί η ειρωνεία: "you have been accepted CONDITIONALLY upon gaining at least a second class first degree". Αυτή ήταν η πρώτη απάντηση από το πανεπιστήμιο που με ενδιέφερε λιγότερο στο εντελώς εισαγωγικό τους πρόγραμμα - μετατροπής στο οποίο από μια οποιαδήποτε ειδικότητα ως πρώτο πτυχίο μετατρέπεσαι σε πτυχιούχο πληροφορικής και θεωρούσα μάλλον δεδομένη την προσφορά μιας θέσης (προφανώς αβάσιμα, πλέον).
Και καθώς πέρναγε η αρνητική επίδραση της "απόρριψης" άφησα πίσω μου για καμιά δεκαπενταριά μέτρα ή για μερικά δευτερόλεπτα, το ΘΑΝΑΤΟ. Κολλημένοι στο μποτιλιάρισμα της Μεσογείων, λίγο μετά τις 12 και λίγο πιο κάτω από το πάρκο της Χωροφυλακής, στο ρεύμα προς Αθήνα, περάσαμε δίπλα από μια οικοδομή στην οποία ρίχνανε μπετόν στα θεμέλια από πολύ ψηλά μέσα από ένα σωλήνα 20 μέτρων ο οποίος ξαφνικά πέφτει προς το δρόμο και κόβει κάθετα τα δύο ρεύματα της λεωφόρου… Μόλις είχαμε περάσει από εκείνο το σημείο και ευτυχώς δε σκοτώ8ηκε κάποιος άλλος αντί για εμάς… Γυρίζοντας το κεφάλι μου είδα ένα ατσάλινο στύλο να κείτεται στο δρόμο, ένα αυτοκίνητο να έχει πέσει πάνω σ' αυτόν επειδή ο οδηγός του δεν πρόλαβε να φρενάρει και όλοι να νιώθουν ανακουφισμένοι που δεν έπεσε πάνω τους…
Λες και χθες το βράδυ το είχα προαισθανθεί ότι ο χρόνος μου δεν είναι αρκετός αλλά και ταυτόχρονα ότι δεν είναι ακόμα η ώρα μου… Απλώς αυτή η εμπειρία κάνει όλα τα άλλα να φαίνονται ασήμαντα, σε παγώνει ο φόβος και το μέγεθος, αναρωτιέσαι αν αυτό που σε έσωσε ήταν "θεϊκό" χέρι, τρέμεις στη σκέψη του θανάτου... Άκουω ακόμα ένα ειρωνικό γέλιο που κανείς άλλος δε μπορεί... Και η μέρα ακόμα δεν έχει τελειώσει...

Back
Home
Next