Πανσέληνος φωτίζει τη νεκρή πόλη
Σκιές που ακολουθούν σκιές
Εφιάλτες σε άδεια κρεβάτια
Ένα ξαφνικό ξύπνημα... Δεν είσαι εκεί...
Έτρεξα σε τεράστιες λεωφόρους
Χάθηκα σε σκοτεινά στενά
Απόμακροι ήχοι βημάτων
Δυνατή μουσική, σιωπηλοί ύμνοι
Μια ανώφελη κραυγή... Που είσαι;

Αυτή είναι η ζωή σου...

Αυτή είναι η ζωή σου, εφιάλτες και δάκρυα
Θάλασσες μανιασμένες, απύθμενα βάθη
Βάραθρα και παράδεισοι σε γαλάζιους ουρανούς
Άπλωσε το χέρι, άγγιξε τη μαγεία της
Ζήσε και χόρεψε στο κέντρο του κόσμου
Μόνος ή με παρέα δεν έχει πια σημασία
Γίνε ένα μ' εκείνα τ' αστέρια τα μακρινά
Πίστεψε με θα είναι ακόμα εκεί, αιώνια
Κι ας ξημερώσει η τελευταία μέρα του κόσμου
Δε θα σε προδώσουν ποτέ όπως αυτοί
Δε θα γυρίσουν την πλάτη, δε θα κρυφτούν
Θα σ' αγκαλιάσουν στοργικά μέσα στο φως
Κι ας είναι γύρω σου σκοτάδι σιωπηλό
Βάλε μια φωνή ν' αρχίσει η γιορτή: Αααααααααααααααααααααααααααααααααα........

Πάλι μόνος, σαν τότε, σιωπηλός
Ανέκφραστος, ανύπαρκτος
Δάκρυα που πνίγονται σε θάλασσες
Παγερός αέρας που με τυλίγει
Στο πιο καυτό καλοκαίρι του κόσμου
Κάτω από αυτό το καταραμένο φεγγάρι
Στάθηκα σε μια σκέψη κι ένα χάδι
Ανάμεσα σε δύο καθρέφτες
Χωρίς είδωλα, χωρίς αντανακλάσεις
Καμιά επαφή, κανένα συναίσθημα
ΤΙΠΟΤΑ, ΚΕΝΟ, ΑΙΩΝΙΑ...

Back
Home
Next