Στα παλάτια της σιωπής της

Ένα βλέμμα που σε καθηλώνει
Συμπληρώνει την αρμονία του συνόλου
Και τη σεμνότητα όλου του προσώπου
Η σιωπή του, το μυστήριο υποδηλώνει...

Υπνωτίζεσαι από τα μαύρα της μάτια
Χάνεσαι στα παλάτια της σιωπής της
Γνωρίζοντας την πριγκίπισσα του παραμυθιού
Μα φοβάσαι χωρίς να ξέρεις γιατί...

Θέλεις και μπορείς να την αγαπήσεις
Ακόμα κι αν δεν νιώθεις άξιος της τιμής
Να σταθείς στο πλάι της για πάντα
Η λάμψη της είναι τόσο δυνατή...

Ίσως τ' αστέρια κάποτε να σβήσουν
Ίσως το φως φυλακιστεί στο σκοτάδι
Εσύ θα λάμπεις μέσα από τη σιωπή σου
Οδηγώντας κοντά σου ένα αντρικό κοπάδι...

Η πριγκίπισσα των Αζτέκων

Οι στίχοι σου είναι ένας αδιάκοπος θρήνος
Για τα δάκρυά σου που γεννιούνται νεκρά
Κάθε φορά που ψάχνεις απεγνωσμένα την Κατερίνα
Κάτω από τα συντρίμμια μιας μοναχικής ζωής

Οι λέξεις σου δίνουν καταφύγιο στους φόβους
Της ισοπεδωτικής καθημερινής ρουτίνας
Και μετατρέπονται σε πηγές αθανασίας
Προφυλάσσοντας το πνεύμα σου απ' τη φθορά

Κι η ένταση της ύπαρξής σου συνυπάρχει
Με τ' ανάλαφρα πατήματα των σκέψεων
Στην καρδιά και τις αναμνήσεις που έχεις
Διατηρώντας τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες

Κι όταν οι εμπειρίες που βρωμίζουν την ψυχή
Κατακαθίσουν για λίγο στο υποσυνείδητο
Αναδεικνύεται η σπάνια ομορφιά της αύρας σου
Λάμποντας εκτυφλωτικά...

Οι μάσκες των αστεριών

Στα ανεξερεύνητα βάθη ενός παρασκηνίου
Κάτω από τις χαμογελαστές μάσκες
Μέσα σε επικίνδυνα κοστούμια μυστηρίου
Κρύβεται η αλήθεια της ύπαρξης χωρίς μάσκες

Με λέξεις προσεκτικά διαλεγμένες αποφεύγει
Όλα όσα ανακόπτουν την πορεία μιας ζωής
Προκαλώντας τον πόνο μου καθώς φεύγει
Μένει μακριά από κάθε προσπάθεια επιρροής

Δεν ανήκει σε κανένα, πόσο μάλλον σ' εμένα...
Είναι η πριγκίπισσα στα παλάτια της σιωπής
Και τα πάντα στο πέρασμά της μένουν καμένα
Από εκείνο το βλέμμα που δε φέρει ίχνος ντροπής

Η αγνή πηγή της ανείπωτης καταστροφής
Με πλησίασε για λίγο και μου 'δωσε ζωή
Τώρα βλέπω μόνο το αχνό περίγραμμα μιας μορφής
Χάνεται ανάμεσα στων άλλων αστεριών τη βοή...

Back
Home
Next